Siz mahalle yanarken n’apıyordunuz? Ben çok fazla şey tükettim, o kadar ki kendimden tiksindim, kalktım zorla kendime bir şeyler yazdırdım. Uyudum bol bol, nihayetinde en azından iyi bir uykuyu hak etmişimdir diye düşünüyorum, kötü bir insan değilim. Bazı geceler oldu tabii, uykuya çok zor daldığım. Öğlen uykusu uyuduğum günlerin geceleridir onlar daha çok… Çok fazla düşündüm, bazen hayal kurabildim, hayal kurabildiğimde hep çok rahat uykuya dalmışımdır. Bazı günler kuramadım elbette, aslına bakarsanız o günlerin sayısı çok arttı ve bu beni endişelendiriyor. 20’li yaşlarda olmanın doğal bir yan etkisidir diye düşünüyorum. Eskiden bütün gün hayal kurardım ama artık çok zorlanıyorum, hayallerim hiç olmadıkları kadar sınırlı ve gerçekçi. Artık daha az inanıyorum. Buna bir çözüm bulmak gerek, 30’larıma gelmeden akışı tersine çevirmek… Büyüdükçe elimde sadece elimde olanların kalmasından çok korkuyorum. Bu esnada mahalle yanmaya devam ediyor tabii. Kendimi bildim bileli korkak biri olmuşumdur. Yakınlarım çok kabul etmez bu söylediklerimi ama ben aslında yazmaktan bile korkarım. Mahalledeki yangından çok da korkmuyorum ama… Yıllardır yanar durur. Yangını söndürmeye çalışanlara hep imrenmişimdir, bir gün ben de onlardan biri olacağım. Şuan bir faydam dokunmaz, en iyi ihtimalle bir taraflarımı yakarım. Ben mahalledeki yangından değil belki ama yanmaktan çok korkarım.
By Nisan
